Το παιχνίδι

της Κλαίρης Καμπάνη

Η περίπτωση της Μία είχε απασχολήσει τον Μπάσι επανειλημμένως και στο παρελθόν. Γύριζε μέσα στο κεφάλι του λάγνα, τυραννικά… ξανά και ξανά. Λαχταρούσε την ώρα που θα την έβλεπε. Η μέθοδος που ακολουθούσε ήξερε καλά ότι ήταν παρακινδυνευμένη. Του άρεσε να αγγίζει τα όρια της ηδονής δίπλα από τον θάνατο. Έπαιζε κάθε φορά ένα παιχνίδι με στοίχημα πάντα την ίδια τους τη ζωή. Όμως αυτό ήταν που τον έκανε να νιώθει περισσότερο ζωντανός από οτιδήποτε άλλο. Αυτό το κομμάτι το λάτρευε. Ήταν πια ώρα, κάθισε αναπαυτικά στη μεγάλη και αφράτη πολυθρόνα και ετοιμάστηκαν για ένα νέο ταξίδι. Τρύπωσε ξανά μέσα στο μυαλό της. Ένιωσε το αίμα της να κυλάει στο αίμα του, άκουγε τους χτύπους της καρδιάς της στην δική του καρδιά. Ο πόνος της γινόταν δικός του. Έγιναν ένα σώμα… ακριβώς όπως κάθε φορά. Αναρωτιόταν πού θα τον πήγαινε σήμερα. Τι μονοπάτια του μυαλού της θα ξεκλείδωνε. Συνέχεια

Advertisements

Η Κλέφτρα

της Κλαίρης Καμπάνη

Η μεγάλη συρταριέρα άφηνε τα ρούχα του να φαίνονται ακατάστατα, ενώ κάποια μικρά συρταράκια παραδίπλα ήταν κλειστά. Έριξα μια κλεφτή ματιά στον γέρο πριν τραβήξω το μπρούτζινο χερούλι από το πρώτο συρταράκι. Ήταν κλειδωμένο. Το ίδιο και το δεύτερο αλλά και το τρίτο. «Σκατά», ψιθύρισα. Έψαξα στην αρχή με τα ακροδάχτυλα μου στα πλαϊνά τμήματα της συρταριέρας, από πάνω και πίσω, έπειτα χρησιμοποίησα όλη μου την παλάμη μήπως καταφέρω και βρω το κλειδί. «Δεν μπορεί όλοι αυτοί οι γέροι κάπου κοντά τα κρύβουν», σκέφτηκα. Ένιωθα τους λεπτούς και κολλώδεις ιστούς που οι αράχνες είχαν στήσει επιδέξια να μπλέκονται στα κοκαλιάρικα χέρια μου και έπειτα να πασπαλίζονται με σκόνη και φουσκωμένο σοβά που ξεκολλούσε από τον τοίχο. Γονάτισα και έγειρα το κεφάλι μου. Ήταν σκοτεινά. Τέντωσα το χέρι μου. Συνέχεια

La Petite Ollie

της Κλαίρης Καμπάνη

Η ιστορία που θα σας πω μιλάει για την αγάπη.
Είναι η δική μου ιστορία, όπως την έζησα περίπου πριν από 30 χρόνια.

Ήταν άνοιξη του 1899. Παρίσι. Βρέθηκα σε αυτή την άγνωστη πόλη για πρώτη φορά, ήμουν μόλις 20 χρονών κι αμάθητος. Μαγεύτηκα αμέσως από τους ήχους μιας γλώσσας που δεν γνώριζα, μαγεύτηκα από μια πόλη που έσφυζε από ζωή. Είχα αφήσει πίσω με ευκολία τα πάντα. Ένα καταπιεστικό και αυταρχικό πατέρα, μια ανύπαρκτη αλκοολική μητέρα και μια φτωχή ζωή. Έπρεπε να βγάλω από πάνω μου έναν άνθρωπο που δεν ήθελα πια να γνωρίζω. Μια για πάντα.  Συνέχεια

Η Γραβάτα

της Κλαίρης Καμπάνη

Τα μάτια μου ήταν στεφανωμένα με μαύρους κύκλους ξανά, λες και είχα να κοιμηθώ πάνω από τρεις ημέρες. Όμως μόλις είχα σηκωθεί από το κρεβάτι μετά από ένα πολύωρο και ξεκούραστο ύπνο. Κοιτάζω τον καθρέπτη του μπάνιου και κάνω τις καθημερινές μου γκριμάτσες. Χαρά, λύπη, έκπληξη, αγωνιά, περιέργεια και άλλες πολλές. Ένα συνήθειο που το έχω από μικρός. Πάντα κουβαλώ ένα καθρεφτάκι μαζί μου. Όταν νομίζω ότι έχω ανακαλύψει καινούρια γκριμάτσα, παγώνω την συγκεκριμένη έκφραση στο πρόσωπο μου, βγάζω το καθρεφτάκι μου και την αποτυπώνω καλά στο μυαλό μου, έπειτα την ονοματίζω. Φτιάχνω φράντζα.

Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Κλαίρης Καμπάνη

Αγάπη.
Βαριά θλίψη.
Γεμάτη ψυχρά δάκρυα.
Δοσμένη σε περιττά λόγια.
Ελπίδες θαμμένες βαθιά στην άβυσσο. Συνέχεια

Πάτα τη γριά

της Κλαίρης Καμπάνη

Ήθελα να πεθάνω. Το ήθελα πολύ. «Τι πρέπει να κάνω για να τα αλλάξω όλα! Τι;» είπα δυνατά. Η γυναίκα που ήταν στο διπλανό κρεβάτι, ήξερε την ιστορία μου. Όλοι εκεί μέσα την γνώριζαν. Νόμιζε λοιπόν ότι μιλούσα σε εκείνη. Έτσι θέλησε να μου δώσει την λύση. «Πάτα την γριά» μου είπε. Συνέχεια

Το σκοτάδι στις σκιές της κόλασης

της Κλαίρης Καμπάνη

Εμένα οι φίλοι μου είναι το σκοτάδι στις σκιές της κόλασης.
Είναι η λευκή νοθευμένη κόκα, που βρίσκεις στα γνωστά σοκάκια.
Συνέχεια