Έλα, να έρχεσαι

της Μαρίας Νταναλάκη

Κάτω απ’ τον ξάστερο ουρανό που ορίζει το φεγγάρι
έκανε παύση η τρελή του Αίολου ανεμοζάλη
Που από το χέρι απαλά στο γιορτινό ακρογιάλι
μας είχε θέσει. Σε αγκαλιά ονείρου ή ήταν άλλη;

Στης Αφροδίτης την ακτή μας έβγαλε το κύμα
κι ήταν τα βότσαλα στιλπνά, σαν άστρα ήταν κι εκείνα.
Κι εκεί σιμά φτερούγιζε σαν έρωτα σημάδι
ένα μικρό τρελό πουλί  στο λαμπερό ακρογιάλι. Συνέχεια

Αναγέννηση

της Φωτεινής Βαβουράκη

Ένα φθινοπωρινό απόγευμα του Ιούνη,
ξέπλυνε την άδεια μου ματιά η καταιγίδα,
σκούπισα τα μάτια και μπροστά μου σ’ είδα,
στα λευκά που πάντα μύριζαν σαπούνι.
Συνέχεια