Ο Κουίντ

της Μάρθας Λυρώνη

Αυτός ο κύριος -που συνήθιζε να μη σκεπάζει το κεφάλι του με καπέλο, αν και κάτι τέτοιο επιβάλλεται σε τζέντλεμεν και μπάτλερ- εμφανίστηκε απότομα μπροστά στον Μάιλς, ο οποίος, ως νεαρός κύριος του Μπλάι, φρόντιζε με κάθε πράξη του να υπενθυμίζει σε όλους τη δική του θέση και τη θέση των άλλων. Ο κ. Κουίντ όμως, αυτός ο ψηλόλιγνος άντρας με την τριγωνική γνάθο και τις μαύρες φαβορίτες, κατάφερνε, είχε τον τρόπο, να βάζει τον μικρό σε τάξη. Καθόλου δεν άρεσε αυτό στον Μάιλς -αν και δε γνωρίζω να σας πω ποιες, αμφίβολες, μεθόδους εφάρμοζε ο μπάτλερ, ασφαλώς αντιπαιδαγωγικές και καθόλου αρμόζουσες για το Μπλάι ή για τη θέση του παιδιού. Διότι, μπορεί να ήταν παιδί, αλλά, όπως καταλαβαίνετε, επρόκειτο για τον νεαρό κύριο, του οποίου την κηδεμονία είχε αναλάβει ο θείος του, μολονότι είχε ζητήσει να μην τον ενοχλούν διά τα ζητήματα αυτά, και πρέπει να ομολογήσω πως επανειλημμένως είχα βρεθεί στο δίλημμα να παρακούσω τις οδηγίες του εργοδότη μας και να τον ενοχλήσω για να τον ενημερώσω. Το απόγευμα στη μεγάλη σάλα η μικρή Φλόρα έπαιζε μονάχη, ο νεαρός κύριος διάβαζε απρόθυμα, εγώ καθόμουν με το κέντημά μου δίπλα στο τζάκι και απολάμβανα επιτέλους λίγη ησυχία. Δεν κατάλαβα πότε – σε καμία περίπτωση δεν τον αφήνω από τα μάτια μου, εγώ φέρω την αποκλειστική ευθύνη για τα παιδιά, και γνωρίζοντας πώς ο Μάιλς έψαχνε ευκαιρίες, στη φύση των παιδιών είναι η αταξία άλλωστε, φρόντιζα πάντα να βρίσκεται υπό την επίβλεψή μου, ο νεαρός κύριος- καθώς σήκωσα το βλέμμα, είχε ξεγλιστρήσει από το δωμάτιο. Διατήρησα την ψυχραιμία μου, πού θα μπορούσε άλλωστε να πάει, έξω έβρεχε, αλλά παρόλα αυτά, πριν βγω από το δωμάτιο, κοίταξα έξω στο μπαλκόνι. Από τη μεγάλη σάλα, στα ανατολικά της έπαυλης, μπορούσες να δεις όλο τον κήπο, οι αστραπές φώτιζαν το Μπλάι, αλλά ευτυχώς, σκέφτηκα, ο Μάιλς δεν είχε βγει έξω. Όμως, καθώς έστρεφα το βλέμμα μου προς τη μισάνοιχτη πόρτα για να ξεκινήσω την έρευνά μου, μία σκιά, μία σιλουέτα νυχτερινή και, ομολογώ τρομακτική μες στην καταρρακτώδη βροχή, έκανε την εμφάνισή της στο δυτικό πύργο. Συνέχεια

Advertisements

Από τη βάρδια γύρισες μεσάνυχτα

της Ilsa Lund

Από τη βάρδια, γύρισες μεσάνυχτα
Ίσως μες στο σαλόνι, να χορεύανε μια πόλκα οι δικοί μου,
Κάποια στιγμή, στα αυτιά μου μόνο άκουγα
την πένθιμη, απ’ την αρρώστια αναπνοή μου.
Συνέχεια

Ταξίδευες σε μια γραμμή ατελεύτητη

της Μαρίας Νταναλάκη

Ταξίδευες σε μια γραμμή ατελεύτητη
δίχως κουμπάσο ή κάποιο χάρτη για πορεία
πάνω στο απέραντο, στη θάλασσα που σ’ έτρεφε
αρρώστια ή άβυσσος δεν είχε σημασία.
Συνέχεια

Ξεσκάλιζες αφηρημένος το τσιμπούκι σου

της Μάρθας Λυρώνη

Ξεσκάλιζες αφηρημένος το τσιμπούκι σου
κι όλο βημάτιζες απάνω στην κουβέρτα,
σπάνιο ανάστημα ανάμεσα στα κνώδαλα,
που σέρνονται σε δεξιώσεις και κοντσέρτα.
Συνέχεια

Ακροβάτες ονείρων

του Αντώνη Ν. Χελιδώνη

Οι φίλοι μου είναι
Ακροβάτες ονείρων
Με αυτά συνομιλούν
Συνέχεια

Αστέρια που τρεμοσβήνουν

της Μαρίας Νταναλάκη

Εμένα οι φίλοι μου είναι αστέρια που τρεμοσβήνουν.
Ενσωματώνουν την ελάχιστη ύλη που τους περιβάλλει και παράγουν φως.
Όπως τα αστρικά “Γκέηζερ”. Εκτοξεύουν την ενέργεια τους θεαματικά και μετά σβήνουν. Περιστασιακά.
Συνέχεια

Όνειρα που χάθηκαν στο δρόμο

της Άννας Μπιμπάκη

Εμένα οι φίλοι μου είναι όνειρα που χάθηκαν στο δρόμο,
είναι αστέρια που έπεσαν
μα η ευχή ποτέ δεν βγήκε αληθινή.
Συνέχεια

Δίσκοι γδαρμένοι

της Μάρθας Λυρώνη

Εμένα οι φίλοι μου είναι δίσκοι γδαρμένοι
βελόνες ποτά περπατήματα στην Πατησίων στον Ήφαιστο
σε παιχνίδια παιδικά σε συγκρούσεις σχολείων
«στα ίσια στα ίσια γαμάνε τα Πατήσια»
Συνέχεια

Φτιάχνουν παλάτια

της Λίλας Καραλή

Εμένα οι φίλοι μου είναι σπουδαίοι,
φτιάχνουν παλάτια αλλά δεν μένουν σ’αυτά
γυρνάνε τον κόσμο, δεν έχουν ζωή για τους άλλους
Συνέχεια

Το σκοτάδι στις σκιές της κόλασης

της Κλαίρης Καμπάνη

Εμένα οι φίλοι μου είναι το σκοτάδι στις σκιές της κόλασης.
Είναι η λευκή νοθευμένη κόκα, που βρίσκεις στα γνωστά σοκάκια.
Συνέχεια

Πολύχρωμες βιόλες

της Ilsa Lund

Εμένα οι φίλοι μου είναι πολύχρωμες βιόλες
Ακούγονται να παίζουν σε τέμπο μόλτο
σε γειτονιές που τα δέντρα κουρεύονται το δείλι
και τα παιδιά ζαλίζουνε τον κηπουρό,
σε λιμνάζοντα προάστια από Μέττερνιχ και Ντάισελμπλουμ.
Συνέχεια

Σαν ξωτικά

της Φωτεινής Βαβουράκη

Εμένα οι φίλοι μου είναι σαν ξωτικά. Τριγυρνούν σε ομάδες και με πνεύμα συλλογικό.
Εμένα οι φίλοι μου ονειρεύονται ν ‘αλλάξουν τον κόσμο μέσα απ‘ τα μάτια των ανθρώπων.
Συνέχεια

Πιστόλια γεμισμένα

της Μαίρης Βαβουράκη

Εμένα οι φίλοι μου είναι πιστόλια γεμισμένα
Έτοιμα να εκπυρσοκροτήσουν
Ζητούν να δώσεις ό,τι έχεις και δεν έχεις
Αν δεν έχεις τίποτα να καταθέσεις
Σου αφαιρούν όνειρα
Συνέχεια