Ο Κουίντ

της Μάρθας Λυρώνη

Αυτός ο κύριος -που συνήθιζε να μη σκεπάζει το κεφάλι του με καπέλο, αν και κάτι τέτοιο επιβάλλεται σε τζέντλεμεν και μπάτλερ- εμφανίστηκε απότομα μπροστά στον Μάιλς, ο οποίος, ως νεαρός κύριος του Μπλάι, φρόντιζε με κάθε πράξη του να υπενθυμίζει σε όλους τη δική του θέση και τη θέση των άλλων. Ο κ. Κουίντ όμως, αυτός ο ψηλόλιγνος άντρας με την τριγωνική γνάθο και τις μαύρες φαβορίτες, κατάφερνε, είχε τον τρόπο, να βάζει τον μικρό σε τάξη. Καθόλου δεν άρεσε αυτό στον Μάιλς -αν και δε γνωρίζω να σας πω ποιες, αμφίβολες, μεθόδους εφάρμοζε ο μπάτλερ, ασφαλώς αντιπαιδαγωγικές και καθόλου αρμόζουσες για το Μπλάι ή για τη θέση του παιδιού. Διότι, μπορεί να ήταν παιδί, αλλά, όπως καταλαβαίνετε, επρόκειτο για τον νεαρό κύριο, του οποίου την κηδεμονία είχε αναλάβει ο θείος του, μολονότι είχε ζητήσει να μην τον ενοχλούν διά τα ζητήματα αυτά, και πρέπει να ομολογήσω πως επανειλημμένως είχα βρεθεί στο δίλημμα να παρακούσω τις οδηγίες του εργοδότη μας και να τον ενοχλήσω για να τον ενημερώσω. Το απόγευμα στη μεγάλη σάλα η μικρή Φλόρα έπαιζε μονάχη, ο νεαρός κύριος διάβαζε απρόθυμα, εγώ καθόμουν με το κέντημά μου δίπλα στο τζάκι και απολάμβανα επιτέλους λίγη ησυχία. Δεν κατάλαβα πότε – σε καμία περίπτωση δεν τον αφήνω από τα μάτια μου, εγώ φέρω την αποκλειστική ευθύνη για τα παιδιά, και γνωρίζοντας πώς ο Μάιλς έψαχνε ευκαιρίες, στη φύση των παιδιών είναι η αταξία άλλωστε, φρόντιζα πάντα να βρίσκεται υπό την επίβλεψή μου, ο νεαρός κύριος- καθώς σήκωσα το βλέμμα, είχε ξεγλιστρήσει από το δωμάτιο. Διατήρησα την ψυχραιμία μου, πού θα μπορούσε άλλωστε να πάει, έξω έβρεχε, αλλά παρόλα αυτά, πριν βγω από το δωμάτιο, κοίταξα έξω στο μπαλκόνι. Από τη μεγάλη σάλα, στα ανατολικά της έπαυλης, μπορούσες να δεις όλο τον κήπο, οι αστραπές φώτιζαν το Μπλάι, αλλά ευτυχώς, σκέφτηκα, ο Μάιλς δεν είχε βγει έξω. Όμως, καθώς έστρεφα το βλέμμα μου προς τη μισάνοιχτη πόρτα για να ξεκινήσω την έρευνά μου, μία σκιά, μία σιλουέτα νυχτερινή και, ομολογώ τρομακτική μες στην καταρρακτώδη βροχή, έκανε την εμφάνισή της στο δυτικό πύργο. Συνέχεια

Advertisements

Αλφαβητάρι

της Μαίρης Βαβουράκη

Ανάγκη
Βοήθεια φωνάζεις
Γιατί δεν ακούει;
Δεν θέλει ν’ ακούει
Εύκολα ξέχασε την πρώτη υπόσχεση Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Λίλας Καραλή

Αόρατος.
Βυθίζομαι γλυκά.
Γιατί να πρέπει;
Δεν ξέρω αν μπορώ.
Επιπόλαια ψάχνω να βρω παρηγοριά. Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Ilsa Lund

Ας
Βάδιζαν γρήγορα
Γύρισε ο ήλιος
Δεν ήξεραν το δρόμο
Έπιασε το σκοτάδι γλυκό μαύρο Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Μάρθας Λυρώνη

Αύριο
Βολικό πολύ
Γερνάς, το νιώθεις
Δε θα το προλάβεις
Έρχονται, φεύγουν, πέφτουν, σηκώνονται, μένεις Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Άννας Μπιμπάκη

Αργά.
Βλέπω φως.
Γιατί περίμενα τόσο;
Δεν θυμάμαι κάτι άλλο.
Έτσι ίσως έπρεπε να γίνει. Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Κλαίρης Καμπάνη

Αγάπη.
Βαριά θλίψη.
Γεμάτη ψυχρά δάκρυα.
Δοσμένη σε περιττά λόγια.
Ελπίδες θαμμένες βαθιά στην άβυσσο. Συνέχεια

Αλφαβητάρι

Της Μαρίας Βρέντζου

Αλήθεια!
Βρες την.
Γερμένη στο ντιβάνι.
Δριμεία κριτική του εαυτού.
Ελπίζεις άραγε σε κάτι διαφορετικό; Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Φωτεινής Βαβουράκη

Ανυπομονησία
Βιάζεσαι πάντα
Γιατί δε χαλαρώνεις;
Δεν έχεις χάσει τίποτα
Έχεις το χρόνο σύμμαχό σου Συνέχεια

Αλφαβητάρι

της Μαρίας Νταναλάκη

Ακαταλαβίστικα
Βρωμόλογα σβησμένα
Γραμμένα με μαρκαδόρο
Δακρύβρεχτα σημειώματα στον τοίχο
Επιμελώς τοποθετημένα σε μια σειρά Συνέχεια

Από τη βάρδια γύρισες μεσάνυχτα

της Ilsa Lund

Από τη βάρδια, γύρισες μεσάνυχτα
Ίσως μες στο σαλόνι, να χορεύανε μια πόλκα οι δικοί μου,
Κάποια στιγμή, στα αυτιά μου μόνο άκουγα
την πένθιμη, απ’ την αρρώστια αναπνοή μου.
Συνέχεια

Ταξίδευες σε μια γραμμή ατελεύτητη

της Μαρίας Νταναλάκη

Ταξίδευες σε μια γραμμή ατελεύτητη
δίχως κουμπάσο ή κάποιο χάρτη για πορεία
πάνω στο απέραντο, στη θάλασσα που σ’ έτρεφε
αρρώστια ή άβυσσος δεν είχε σημασία.
Συνέχεια

Ξεσκάλιζες αφηρημένος το τσιμπούκι σου

της Μάρθας Λυρώνη

Ξεσκάλιζες αφηρημένος το τσιμπούκι σου
κι όλο βημάτιζες απάνω στην κουβέρτα,
σπάνιο ανάστημα ανάμεσα στα κνώδαλα,
που σέρνονται σε δεξιώσεις και κοντσέρτα.
Συνέχεια

Ακροβάτες ονείρων

του Αντώνη Ν. Χελιδώνη

Οι φίλοι μου είναι
Ακροβάτες ονείρων
Με αυτά συνομιλούν
Συνέχεια

Αστέρια που τρεμοσβήνουν

της Μαρίας Νταναλάκη

Εμένα οι φίλοι μου είναι αστέρια που τρεμοσβήνουν.
Ενσωματώνουν την ελάχιστη ύλη που τους περιβάλλει και παράγουν φως.
Όπως τα αστρικά “Γκέηζερ”. Εκτοξεύουν την ενέργεια τους θεαματικά και μετά σβήνουν. Περιστασιακά.
Συνέχεια