Το παιχνίδι

της Κλαίρης Καμπάνη

Η περίπτωση της Μία είχε απασχολήσει τον Μπάσι επανειλημμένως και στο παρελθόν. Γύριζε μέσα στο κεφάλι του λάγνα, τυραννικά… ξανά και ξανά. Λαχταρούσε την ώρα που θα την έβλεπε. Η μέθοδος που ακολουθούσε ήξερε καλά ότι ήταν παρακινδυνευμένη. Του άρεσε να αγγίζει τα όρια της ηδονής δίπλα από τον θάνατο. Έπαιζε κάθε φορά ένα παιχνίδι με στοίχημα πάντα την ίδια τους τη ζωή. Όμως αυτό ήταν που τον έκανε να νιώθει περισσότερο ζωντανός από οτιδήποτε άλλο. Αυτό το κομμάτι το λάτρευε. Ήταν πια ώρα, κάθισε αναπαυτικά στη μεγάλη και αφράτη πολυθρόνα και ετοιμάστηκαν για ένα νέο ταξίδι. Τρύπωσε ξανά μέσα στο μυαλό της. Ένιωσε το αίμα της να κυλάει στο αίμα του, άκουγε τους χτύπους της καρδιάς της στην δική του καρδιά. Ο πόνος της γινόταν δικός του. Έγιναν ένα σώμα… ακριβώς όπως κάθε φορά. Αναρωτιόταν πού θα τον πήγαινε σήμερα. Τι μονοπάτια του μυαλού της θα ξεκλείδωνε. Συνέχεια

Άδεια Ζωή

 του Αντώνη Ν. Χελιδώνη

Στον κύκλο αυτό ένα τόξο αρκεί να σε πληγώσει

Ηράκλειο, 12.05.2011

Το κενό το είχε ζήσει. Άδειος από χάδι. Άδειος από καλοσύνη. Απόξενος από τη χαρά.

 Τριγύριζε χωρίς κανένα σκοπό. Μόνος. Που χάθηκαν οι φίλοι; Που είναι οι σύντροφοι; Ανακάλυπτε την άλλη πλευρά της πόλης. Ακροβατούσε στο μεταίχμιο. Να κρυφτεί, να εξαφανιστεί από τα γνωστά στέκια. Να χαθεί και να τον χάσουν. Συνέχεια

Δωμάτιο Άδειο

της Άννας Μπιμπάκη

Τα πάντα γύρω γκρίζα. Ένα χρώμα, τόσες αποχρώσεις. Μονάχα αυτές ξεχωρίζουν. Το φως κλέβει μια χαραμάδα για να μπει και να φωτίσει τη γύμνια του χώρου. Το δωμάτιο είναι άδειο. Συνέχεια

Πώς γεμίζεις ένα άδειο δωμάτιο ή «Μπουρμπουλήθρες»

της Μαρίας Παπαδάκη

Μπαίνεις απ’ το παράθυρο φυσικά. Είναι ένα μεγάλο παραλληλόγραμμο παράθυρο που βλέπει σε ένα κήπο. Τα παραθυρόφυλλα του είναι χρώμα κρεμ όπως η κρεμούλα των παιδιών, με μικρά τετράγωνα τζαμάκια να τα γεμίζουν, το παντζούρι χρωματισμένο σε δύο αποχρώσεις του πράσινου, ταιριάζει με την άγρια πρασινάδα του κήπου. Συνέχεια