Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος

της Ilsa Lund

Ο Νίκος ακίνητος, με μια λύπη μέσα του, μπροστά στο κηδειόσημο. Επίσημα γράμματα και χωρίς φωτογραφία. Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, ετών 98. Από κάτω τριών γενεών ονόματα, στο τέλος το μέρος της ταφής: νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας. Το μικρό νεκροταφείο, στο δρόμο προς την Άνω Πόλη.

Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, ο φίλος του, αν και πολύ νεότερος απ’ αυτόν, ο γείτονας του με βαθύ βλέμμα και αγάπη για τη ζωή. Μια ιστορία ο ίδιος. Ανάμεσα στα γαλάζια μάτια του, στο τρίτο μάτι, οι δυο μεγάλοι πόλεμοι, η κόκκινη επανάσταση, ο ερχομός του από την Κωνσταντινούπολη το ‘56, ο άνθρωπος στο φεγγάρι, η χούντα, η μεταπολίτευση, το μνημόνιο και, τέλος, ο θάνατος, μπροστά σε ένα φλιτζάνι τσάι και μια φρυγανιά, ένα παγερό πρωινό με τον Καραγιέλ, τον μαύρο άνεμο, από τη μεριά της γενέθλιας πόλης του. Το μεσημέρι, στην πορεία της ταφής, σιωπή και μια ψιλή βροχή, σαν ένα γκρίζο πέπλο πάνω στο μαύρο κασμιρένιο παλτό του Νίκου, πάνω στις λασπωμένες πέτρες του κεντρικού μονοπατιού, στις υγρές φωτογραφίες, στα οξειδωμένα καντήλια, στις πένθιμες επιγραφές, στη μελαγχολία του λόφου, των κυπαρισσιών, των ηλικιωμένων συγγενών. Και αντίθετα ένα ανεπαίσθητο διαρκές μουρμουρητό από τα νεαρά παιδιά, δισέγγονα τα περισσότερα, με αρχηγό έναν στεγνό νεαρό με τα σημάδια της εφηβείας στο πρόσωπο και ειρωνικό χαμόγελο, ανάμεσα στους ξένους τάφους, με μεγάλες δρασκελιές, διακριτικά χαχανητά, νευρικότητα και σχόλια για το ύψος των πεθαμένων, το χρώμα των ματιών τους, το μέγεθος του στήθους των γυναικών, το μάκρος των μαλλιών τους. Ο Νίκος, αφηρημένος, με το βλέμμα στα παιδιά, στις φωτογραφίες των νεκρών κι έξαφνα σε έναν φάκελο μπροστά στο λασπωμένο δεξί παπούτσι του. Έπειτα από μια σύντομη χαμηλή πτήση από την μεριά των παιδιών, ένας φάκελος μιας άλλης εποχής, κιτρινισμένος από τον χρόνο. Χωρίς δεύτερη σκέψη για το άνοιγμά του, στα χέρια του Νίκου το ερωτικό γράμμα, με παραλήπτη τον Αγαπημένε Κώστα και αποστολέα τη δικιά σου, Σεμίραμις, με καλλιγραφικά γράμματα και ημερομηνία 17 Μαΐου 1948. Ένας μαύρος κόμπος πάνω από τον ανοιχτό τάφο. Οι τελευταίες ριπές του αστρινού ανέμου, στα χώματα ολόγυρα, στο πρόσωπο του νεκρού, στις χούφτες των ζωντανών, στα μαλλιά του στεγνού νεαρού με ανήσυχα υγρά μάτια από τη βροχή, το κεφάλι του μία δεξιά μία αριστερά, ξανά στις τσέπες του για το χαμένο γράμμα, με αναπνοή βαριά από το στρίμωγμα των συγγενών, με το κεφάλι πίσω ή κάτω σε μια επίμονη αναζήτηση της επιστολής, μέχρι που ο φάκελος, από τα χέρια του Νίκου επιτέλους στα χέρια του νεαρού, αμέσως μετά στο πέτο του παππού μαζί με το κρασί και το ξανθό χώμα, μαζί με τις σταγόνες στα μάτια του που δεν είναι η βροχή. Λίγο μετά, με αργά, σταθερά βήματα και ένα αίσθημα βεβαιότητας για το ποτάμι του χρόνου και την ομορφιά της ζωής, ο Νίκος, στην κατηφοριά του λόφου και στο βάθος η μεγάλη θάλασσα, το τέλος για κάθε ποτάμι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s