Σήματα από τον W49

της Θεοδοσίας Μπίτζου

Χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Ο ήχος του αντήχησε απαιτητικά στο άδειο χολ του παλαιού νεοκλασικού. Σηκώθηκα αμέσως από το γραφείο μου για να ανοίξω και στο σύντομο δρόμο μέχρι την είσοδο μόλις που πρόλαβα να κουμπώσω τη ρόμπα μου, να ισιώσω από μέσα την γραβάτα, και να στρώσω τις λιγοστές τρίχες γύρω από την φαλάκρα μου. Κοίταξα το μεγάλο ρολόι στον τοίχο. Είχε έλθει στην ώρα του· ακριβώς! Η σιλουέτα του διαγραφόταν καθαρά στο τζάμι της πόρτας, καθώς τα έντονα φώτα του δρόμου τον έβρισκαν πισώπλατα. Σωματώδης, τα πλούσια μαλλιά του πετάγονταν ανάκατα, τα μυτερά πέτα της καπαρντίνας του ανοιχτά, ενώ ένα τσιγάρο κρεμότανε από το στόμα του που μόλις άνοιξα το έριξε κάτω και το έσβησε με τo τακούνι της μπότας του στο κατώφλι· άλλο ένα γκρίζο σημάδι στο μάρμαρο, σκέφτηκα.
Μείναμε πολλή ώρα ο ένας απέναντι από τον άλλο και κοιταζόμαστε. Ήτανε ο ήρωάς μου κι εγώ ο συγγραφέας του. Τον καμάρωνα, ένα πλάσμα της φαντασίας μου, μπροστά μου, ολοζώντανο. Ήμουνα πολύ συγκινημένος, το τελευταίο βιβλίο της επιτυχημένης μας σειράς περιπετειών επιστημονικής φαντασίας «Παράθυρο στο Σύμπαν» με τον εξερευνητή κοσμοναύτη Φρεντ είχε σχεδόν ολοκληρωθεί· η σκηνή του τέλους του από πυρά εξωγήινων όντων που θα συναντούσε στο νεφέλωμα W49 θα τέλειωνε δραματικά· μια νέα εποχή πολέμων και αντιπαλότητας θα ανέτειλε· ο σύντροφος και αντίζηλός του από την αρχή Βλαδίμηρος θα αναλάμβανε την ηγεσία του στόλου. Οι εποχές ζητούσαν δραστικές πλέον παρεμβάσεις, ο άνθρωπος θα κυριαρχούσε και σε άλλους πλανήτες, και θα υπέτασσε όποιον θα εναντιωνότανε στη θέλησή του.
Ο εκδότης μου επέμενε σε αυτήν εξέλιξη, οι αναγνώστες δεν ενδιαφέρονταν πλέον για ταξίδια επιστημόνων στο διάστημα, λήψη και ανάλυση δειγμάτων, μελέτη της ατμόσφαιρας και παρακολούθηση δορυφόρων. Τέρατα, γίγαντες, φονικοί ιοί, νέα όπλα, ύλη-αντιύλη, περάσματα μέσα από μαύρες τρύπες. Και όλα αυτά μέσα σε ένα σύμπαν που έχει πάψει να εξελίσσεται, αλλά συρρικνώνεται συνεχώς και τα άστρα του πλησιάζουν επικίνδυνα το ένα με το άλλο. Ιδού το νέο «Αθέατο Σύμπαν». Η αλήθεια είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν με έβρισκε πολύ σύμφωνο, ήμουνα πάντοτε της παλιάς σχολής, αυτών που βλέπουν την επιστήμη ως μέσον για να γίνει ο κόσμος καλύτερος και όχι ως όπλο στα χέρια αυτών που θέλουν να επιβληθούν με τη βία. Όμως, δεν είχα πολλές επιλογές, έπρεπε να ανεβάσω τις πωλήσεις των βιβλίων, να αρχίσω να γράφω κι εγώ ιστορίες δυνατής δράσης. Καλοί-κακοί, η ανθρωπότητα σε κρίση στραμμένη προς τον έναστρο ουρανό. Η γη «ένας τόπος για να επιστρέφεις και για να κρεμάς μόνο το παλτό σου», όπως είχε πει και ο Μπρους Τσάτουιν, ο αγαπημένος μου ταξιδιωτικός συγγραφέας, για το λιτό διαμέρισμά του, πριν φύγει για την Παταγονία, με σκοπό να γυρίσει τον κόσμο.
Το δυνατό κορνάρισμα ενός περαστικού αυτοκινήτου και το στρίγκλισμα των φρένων του στο οδόστρωμα με κούνησε από την θέση μου, δεν ήμουνα καθόλου ευγενής που τον είχα τόσην ώρα στην πόρτα να στέκεται. Οπισθοχώρησα για να ελευθερώσω την είσοδο και του είπα: «Mα, Περάστε». Τον οδήγησα δίπλα, στην ψηλοτάβανη σάλα υποδοχής που χρησιμοποιώ πλέον ως  χώρο εργασίας· ο εγκλεισμός μου σ’ ένα δωμάτιο για να γράψω ας είναι τουλάχιστον άνετος. Αναζήτησα καρέκλα χωρίς χαρτιά επάνω της, γιατί παντού, στους τοίχους, στο πάτωμα, στα έπιπλα, οι σημειώσεις και τα βιβλία γέμιζαν ακατάστατα κάθε διαθέσιμο χώρο. Άδειασα μια, την έβαλα αντίκρυ μου στο γραφείο και του την πρότεινα. Πλησίασα να τον βοηθήσω, ήξερα ότι ο δεξιός του ώμος πονούσε ακόμα πολύ, μετά το ατύχημα που είχε στο προηγούμενο κεφάλαιο.
«Να πάρω το παλτό σας;» ρώτησα.
«Όχι, δεν χρειάζεται. Ας μιλάμε στον ενικό καλύτερα» μου απάντησε. Κάθισε και έβαλε το μεγάλο ταξιδιωτικό σάκο που κουβαλούσε σφιχτά ανάμεσα στα πόδια του. Κάθισα κι εγώ απέναντί του.
«Ξέρετε, ξέρεις» διόρθωσα ρουφώντας τη μύτη μου, «πολύ χαίρομαι που επιτέλους βρισκόμαστε».
Αυτός έσκυψε, πήρε ένα τσιγάρο από το γραφείο μου και το άναψε. Έσπρωξα πιο κοντά του ένα τασάκι και συνέχισα:
«Εσύ, δηλαδή θέλω να πω, εσένα πώς σου φαίνεται;»
Δεν απάντησε αμέσως. Φύσηξε δυο-τρεις φορές τον καπνό και μετά μου είπε:
«Γιατί τώρα;»
«Μα… αγαπητέ μου» ξεκίνησα να λέω, σταμάτησα λίγο να σκουπίσω τη μύτη μου και συνέχισα «πάντα ήθελα, αλλά δεν βρέθηκε η ευκαιρία. Εσύ όλο έξω από τη γη, εγώ εδώ να μελετάω, να ψάχνω το υλικό, να γράφω, δεν —»
«Γιατί στον W49;» με διέκοψε.
«Πήραμε δυνατό σήμα. Η καμπύλη του δεν ήτανε κωδωνοειδής, σχημάτιζε —».
«Στα σαράντα χιλιάδες έτη φωτός;» επέμεινε.
«Στις μέρες μας, η πρόοδος, ο ρυθμός ανάπτυξης των μέσων επικοινωνίας —»
«Καταλαβαίνεις τις λες;» μου είπε με έντονο ύφος. «Ακόμα και εάν υπήρξε ποτέ μια τέτοια ζωή εκεί, τώρα θα έχει σβήσει ή θα έχει αλλάξει ακόμα και κατάσταση. Τα δικά μας ραδιοφωνικά σήματα που εκπέμπουμε πάνω από έναν αιώνα, μέχρι πού έχουν φτάσει τώρα;»
«Σε έτη φωτός; Όσα χρόνια εκπέμπονται. Εκατό» υπολόγισα.
«Και με στέλνεις σε μια τόσο αβέβαιη αποστολή, σε μια περιοχή του σύμπαντος που δεν είναι ούτε καν ορατό;» είπε.
«Ό,τι δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Το ξέρεις πολύ καλά αυτό, αγαπητέ μου» είπα ικανοποιημένος με την εξήγηση που βρήκα και αμέσως μετά φταρνίστηκα δυνατά. Σηκώθηκα να κλείσω το παράθυρο πίσω μου, με είχε πιάσει ακατάσχετη ρινική καταρροή· η ανοιξιάτικη βραδινή αύρα πρόδιδε την ευαισθησία μου. Με περίμενε να γυρίσω πίσω. Έγειρε να σβήσει το τσιγάρο του και το αξύριστο πρόσωπό του πρόβαλε καταπάνω μου. Με βρήκε ο καπνός του και έκανα μια ασυναίσθητη κίνηση προς τα πίσω και ξάπλωσα περισσότερο την πλάτη της καρέκλας μου. Τότε εκείνος είπε:
«Άκου να σου πω κύριε επιστήμονα συγγραφέα, σε ξέρω πιο καλά απ’ ό,τι νομίζεις. Όσο εσύ έφτιαχνες την πλοκή σου και ήλεγχες την κάθε λεπτομέρεια, εγώ σε διάβαζα! Μην νομίζεις ότι είμαι χαζός και δεν έχω καταλάβει το γιατί μου βάζεις συνεχώς δίπλα μου αυτόν τον Βλαδίμηρο που είναι αδίστακτος. Τυχαία λίγο πριν το τέλος αρρωσταίνει και δεν έρχεται μαζί μου στον W49;»
«Μα, η αποστολή είναι σημαντική, έχουμε σοβαρές ενδείξεις ότι υπάρχει εκεί ζωή και είσαι ο μόνος που —» άρχισα να λέω, αλλά με εκείνος με διέκοψε.
«Η ύπαρξη εξωγήινης νοημοσύνης στον W49  είναι ένας μύθος. Εσύ ο ίδιος παραδέχτηκες σε δημοσίευσή σου, ότι εκείνο το βράδυ, στις 19 Αυγούστου του 1970, που είχες μείνει μόνος σου στο αστεροσκοπείο του Χάιστακ και είχες καταγράψει τα ραδιοκύματα, ότι αυθαίρετα επέλεξες και ένωσες τα σημεία στο διάγραμμα έντασης των κυμάτων. Ο σπιρτάνθρωπος που σχηματίστηκε ήταν αποτέλεσμα της φαντασίας σου. Είχες παρασυρθεί από τις δηλώσεις των σοβιετικών ραδιοαστρονόμων που ισχυρίζονταν ότι είχανε πιάσει εξωγήινα μηνύματα, τα οποία τελικά αποδείχτηκαν ότι δεν ήτανε τίποτε άλλο παρά σήματα από τον αμερικανικό κατασκοπευτικό δορυφόρο Μπιγκ Μπερντ που κατασκόπευε την χώρα τους».
«Κι εσύ, πού τα ξέρεις όλα αυτά;» ρώτησα ξεψυχισμένα.
«Είπαμε, σε διάβαζα! “Φρειδερίκος Χάστον, ‘Μύθοι και Αλήθειες για τις Παρατηρήσεις Ραδιοσημάτων’, Περιοδική Επιστημονική Έκδοση της Ένωσης Αστροφυσικών, Tόμος 5, σελίδες 350-365, 1974”, ή μήπως δεν έκανες εσύ αυτή τη δημοσίευση, Φρειδερίκο ή Φρέντι ή όπως σε λένε τέλος πάντων;»
Δεν είπα τίποτα. Προσπαθούσα να ελέγξω ένα έντονο γαργάλημα στη μύτη μου, μέχρι που αφέθηκα σε μια εκρηκτική δίνη απανωτών φταρνισμάτων με κλειστά τα μάτια. Όταν τα άνοιξα, αυτός είχε σηκωθεί και είχε ακουμπήσει πάνω στο γραφείο μου τον τεράστιο σάκο του και έβγαζε από μέσα το μισοτελειωμένο μας βιβλίο. Μου το έδωσε και μου είπε: «Αυτό δικό σου!» Μετά, πήρε από μέσα έναν φάκελο με το σήμα μιας αεροπορικής εταιρείας που έγραφε απέξω με μεγάλα γράμματα «ΠΑΤΑΓΟΝΙΑ» και μαζί τράβηξε το διαβατήριό του. Μου τα έδειξε και μου είπε: «Και αυτά δικά μου!». Μετά, φόρτωσε τον σάκο του στο γερό του ώμο και προχώρησε προς την πόρτα.
«Φρεντ!» του φώναξα, να σταματήσει.
«Δεν με λένε Φρεντ» μου είπε και βγήκε από το δωμάτιο.
Άκουσα την εξώπορτα να κλείνει πίσω του με δύναμη. Σηκώθηκα και με το βιβλίο μας στο χέρι πλησίασα στο παράθυρο. Τον είδα που έστριψε με σβελτάδα στη γωνία του δρόμου και χάθηκε πίσω από τα σκοτεινά κτήρια. Το ρολόι στο χολ μέτρησε έντεκα φορές την ώρα. Έμεινα όρθιος να σκέφτομαι σε πόσο δύσκολη θέση ήμουν. Την άλλη μέρα, όταν θα χτύπαγε το τηλέφωνο ο εκδότης μου, τι θα του έλεγα; Ότι ο ήρωάς μου με είχε εγκαταλείψει;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s