Έλα, να έρχεσαι

της Μαρίας Νταναλάκη

Κάτω απ’ τον ξάστερο ουρανό που ορίζει το φεγγάρι
έκανε παύση η τρελή του Αίολου ανεμοζάλη
Που από το χέρι απαλά στο γιορτινό ακρογιάλι
μας είχε θέσει. Σε αγκαλιά ονείρου ή ήταν άλλη;

Στης Αφροδίτης την ακτή μας έβγαλε το κύμα
κι ήταν τα βότσαλα στιλπνά, σαν άστρα ήταν κι εκείνα.
Κι εκεί σιμά φτερούγιζε σαν έρωτα σημάδι
ένα μικρό τρελό πουλί  στο λαμπερό ακρογιάλι.

Από ενός βράχου εξοχή βουτούσε το κεφάλι
μες το εβένινο νερό  και σηκωνόταν πάλι
τίναζε τις φτερούγες του και πιο ψηλά πετούσε
μα ούτε εκεί έχτιζε φωλιά, να παίξει αναζητούσε.

Κι ενώ βουτούσε, ανέτειλε το ολόγιομο φεγγάρι
και του ‘ριχνε κλεφτές ματιές ,τόση που είχε χάρη.
Το κοίταζε να ακροπατεί, να λάμνει, να τριλίζει,
να αναχωρεί και να ‘ρχεται, να ψιλοφτερουγίζει.

Κι όλο έριχνε το δίσκο της μισότρελη η σελήνη
Μεσ’ το μεταξωτό νερό φτερούγισμα να γίνει.
Ώσπου έφυγε και πόντισε τον ασημένιο δίσκο
κι έμεινε άφωνη η νυχτιά, το κύμα δίχως φλοίσβο.

Μέσα στο θόλο ορφανό κρέμονταν το φεγγάρι
να ρίχνει λίγο φως θαμπό στο σκοτεινό ακρογιάλι.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s