Η βεβαιότητα της αβεβαιότητας

της Λίλας Καραλή

Η λαμπερή βεβαιότητα της στυγνής αβεβαιότητας στέκεται πάντα σαν νησίδα ανάμεσα σε αυτό που σχεδιάζεις και σε αυτό που εντέλει γίνεται, ανάμεσα σε αυτό που επιθυμείς και σε αυτό που έχεις πραγματικά ανάγκη, ανάμεσα σε αυτό που αντιλαμβάνεσαι και αυτό που πράγματι συμβαίνει. Ίσως δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από τον έρωτα, μιας και όλοι ξέρουμε ότι στον έρωτα όλα επιτρέπονται, ο έρωτας είναι τυφλός, στον έρωτα δεν υπάρχει λογική και πολλά άλλα συναφή που δεν συνάδουν με αιτιότητες και προβλέψεις. Ξεκινάς ας πούμε μια ερωτική σχέση με το αντικείμενο του πόθου σου και είσαι πανευτυχής και βέβαιος ότι ανακάλυψες το έτερον ήμισυ. Βεβαιότατα όμως θα έρθει, αργά ή γρήγορα, μια μέρα που θα ξυπνήσεις από τον λήθαργο του έρωτα με τάσεις φυγής ή ακόμα και αυτοκτονίας. Το παράδοξο είναι ότι και αυτό αποτελεί μια κοινή παραδοχή που όμως δραπετεύει της προσοχής μας την κρίσιμη στιγμή που λαμβάνονται καθοριστικές αποφάσεις. 
Σε μια τέτοια ημιθανή, λόγω μακρού λήθαργου, κατάσταση βρέθηκε ο Ηλίας ένα δειλινό στο τέλος ενός ζεστού καλοκαιριού με σκοτεινές σκέψεις βέβαιου μίσους για τον ανεπιβεβαίωτο έρωτα της γυναίκας του για τον κολλητό του φίλο. Σε μια προσπάθεια να εντοπίσει ένα κάποιο σχήμα αντικειμενικότητας, αλήθειας και ρεαλισμού στον ορυμαγδό των σκέψεων που θόλωναν την κρίση του κατάφερε να ξεχωρίσει μόνο δύο γεγονότα. Πρώτον, η γυναίκα του δεν έκανε πια έρωτα μαζί του το τελευταίο εξάμηνο. Δεύτερον, ο κολλητός του τηρούσε σιγή ιχθύος για τα ερωτικά του επίσης το τελευταίο εξάμηνο. Την χρονική σύμπτωση των γεγονότων δεν την συμπεριλάμβανε στα γεγονότα, παρά την δεδομένη του παρόρμηση για το αντίθετο, αλλά στα υπόλοιπα δεδομένα της προβληματικής κατάστασης που ήταν ασαφή και επιδέχονταν αμφισβήτηση.
Τα ασαφή δεδομένα για κάποιο λόγο υπερτερούσαν αριθμητικά των γεγονότων αλλά τα επιχειρήματα που προσέφεραν σε οποιαδήποτε κατεύθυνση ήταν αδύναμα. Το ότι η γυναίκα του άλλαζε συζήτηση όταν της ανέφερε τον κολλητό του φίλο ή ότι ο κολλητός του έστρεφε αλλού το βλέμμα όταν του παραπονιόταν για έλλειψη ερωτικής διάθεσης της γυναίκας του οπωσδήποτε δεν ήταν αποδεικτικά στοιχεία, κατάφερναν όμως να μετακινήσουν την πλάστιγγα προς την ενοχή των υπόπτων έστω και στιγμιαία, με αξιοσημείωτη επίδραση στην συναισθηματική κατάσταση του ταλαιπωρημένου Ηλία. Τελικά, το πιο βέβαιο στοιχείο για το αβέβαιο συμπέρασμα που ταλάνιζε την ζωή του ήταν ότι είχε χάσει την γνώριμη σχέση του και με τους δύο. Με απλά λόγια η παρέα τους όχι μόνο δεν τον ευχαριστούσε αλλά τον γέμιζε με άγχος και σκοτεινές σκέψεις. Ήλπιζε βέβαια διακαώς να αποδειχτούν ανεδαφικές οι ζηλόφθονες υποθέσεις του και να επιστρέψει ο αυθορμητισμός του.
Ο καιρός περνούσε και ο Ηλίας δεν έβγαζε άκρη, άρχισε να πιστεύει ότι χρειαζόταν κάποιου είδους καθοδήγηση. Κάτι ή κάποιος να του πει τι πραγματικά συμβαίνει και τι είναι προϊόν της φαντασίας του. Άραγε, σκεφτόταν, πόσο ασύνδετα μπορεί να είναι αυτά τα δύο; Αν σχετίζονταν μεταξύ τους θα τους έπνιγε και τους δύο με τα ίδια του τα χέρια, αν όμως ήταν εντελώς άσχετα καλύτερα να πέσει ο ίδιος να πνιγεί. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πιθανότητες αναρωτήθηκε πώς προτιμούσε τελικά να ζει. Μέσα στην λαμπερή αβεβαιότητα, που τουλάχιστον σε αφήνει να φαντάζεσαι και άλλες πιθανότητες, ή μέσα σε μια στυγνή βεβαιότητα, που θα στοίχειωνε τη ζωή του για πάντα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s