Η ιστορία που δεν έγραψα

της Λίλας Καραλή

Υπάρχουν ιστορίες που εμφανίζονται αιφνίδια, σχεδόν κεραυνοβόλα, και άλλες που ο υπόκωφος ήχος της μυστικής τους ζύμωσης ταλαιπωρεί αρκετά πριν αρχίσουν να σχηματίζονται οι εικόνες. Το προσχέδιο που ακολουθεί ανήκει στην δεύτερη κατηγορία.
Πρόκειται για την ιστορία δυο γυναικών που μίσησαν βαθιά η μια την άλλη. Θύτες και θύματα μαζί απέναντι στο πάθος που τις έτρεφε και τις κατέστρεφε ταυτόχρονα. Αδερφές από τον ίδιο πατέρα που μεγάλωσαν σε διαφορετικά σπίτια. Συναντήθηκαν αργά, όταν πια οι ιστορίες που είχαν ακούσει ή φανταστεί για την αθέατη πλευρά του πατέρα τους ήταν αδύνατον να αλλάξουν. Παραμέρισαν και οι δυο την καχυποψία που ξεκινούσε πρώτη να μιλά και έγιναν, ας πούμε, κάτι σαν συγγενείς. Άρχισαν μάλιστα να αισθάνονται αόρατους δεσμούς και να παρατηρούν με ενδιαφέρον ομοιότητες. Ήρθαν κοντά σε ανύποπτες στιγμές, μοιράστηκαν μικρά μυστικά και ανακούφισαν τις τύψεις του πατέρα τους για την αδελφική σχέση που δεν προσπάθησε να χτίσει.
Μετά τον θάνατό του ήρθαν αντιμέτωπες με πράγματα που δεν μπορούσαν πια να μοιραστούν. Αφορμή ήταν η κληρονομιά αλλά το πραγματικό διακύβευμα δεν αφορούσε συμβόλαια, μετρητά ή τιμαλφή. Η μικρή που δεν τον στερήθηκε ποτέ, που τον έμαθε απέξω κι ανακατωτά και η μεγάλη που ήταν συνένοχος στον μυστικό του κόσμο, βρέθηκαν να ζυγίζουν επίμονα πληγές και διαφορές. Μετά την αναμέτρηση και αφού πείστηκαν αμφότερες ότι βρήκαν τον εχθρό τους, άρχισε μεταξύ τους πόλεμος. Όσο δεν ήταν σε εξέλιξη κάποιο θερμό επεισόδιο έψαχναν τρόπους να λήξουν την εκεχειρία. Διέδωσαν ανυπόστατα κουτσομπολιά, πρόσβαλαν την διαθήκη, τέλεσαν διαφορετικά μνημόσυνα, έφτασαν μέχρι το σημείο να καταστρέψουν φωτογραφίες και κειμήλια που ανήκαν και στις δυο. Το εκτυφλωτικό φως αυτού του μίσους ξεθώριασε τα υπόλοιπα γεγονότα στη ζωή τους. Αντέγραφαν η μια τα σκηνικά που φανταζόταν ότι είχε στήσει η άλλη και έκαναν πρόβες σε λάθος ρόλους απομένοντας στο τέλος αποκαμωμένες στο ρόλο του κομπάρσου. Έτσι πέρασε η ζωή. Μέσα στην ηδονή της ζήλιας.
Όταν η μεγαλύτερη αρρώστησε βαριά, η μικρή ανέλαβε, προς γενική κατάπληξη όλων, την φροντίδα της. Δεν έγινε κάποια ξαφνική μεταστροφή, απλώς η δικαιολογία του καθήκοντος προσπάθησε να κρύψει την μοναξιά που νιώθεις όταν λιποτακτεί ο αντίπαλος. Τις βρήκαν αγκαλιά, η μικρή είχε τυλίξει τα χέρια της γύρω από την μεγάλη. Διαρροή γκαζιού είπαν. Τα υπόλοιπα αποσιωπήθηκαν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s