Το μπαλάκι

της Μαρίας Νταναλάκη

Δεν είχε άλλη επιλογή, έπρεπε να πάει στο βρωμοπαρκάκι. Μεσολαβούσε κάτι λιγότερο από ώρα για να πάει τη μικρή στα αγγλικά. Κάπου στη μέση της διαδρομής προς το φροντιστήριο και με ελάχιστους επισκέπτες. Μόνο κάποιοι που έβγαζαν βόλτα τους σκύλους για να χέσουν. Ο καθένας με την ανάγκη του. Μήπως κι αυτοί δεν βρίσκονταν από ανάγκη εκεί; Αν δεν το είχαν διαλύσει με τη μάνα της, τώρα θα κάθονταν στο τραπέζι και θα έτρωγαν σαν άνθρωποι ένα πιάτο φαΐ. Άλλωστε το σπίτι τους ήταν δυο στενά παραδίπλα. Αλλά εκείνοι όχι. Έπρεπε να είναι στο δρόμο, σαν αδέσποτα. Να βολοδέρνουν με ένα ρολόι στο χέρι και να παλεύουν με αυτό τον αναθεματισμένο ήλιο. Ένιωθε τις ακτίνες του να διαπερνούν το χιλιοφορεμένο του μπλουζάκι και να του τσουρουφλίζουν το δέρμα. 
Ευτυχώς η μικρή έπαιζε με το μπαλάκι της, κάτω από ένα άθλιο πεύκο. Από αυτά που αρπάζουν σαν προσάναμμα, όταν κάποιος τα βάλει στο μάτι. Έτρεχε ξοπίσω από το τρελομπαλάκι, κάθε φορά που της έπεφτε. Πότε κυλούσε και χανόταν ανάμεσα στις πευκοβελόνες και πότε πεταγόταν πάνω στη μεταλλική τσουλήθρα χοροπηδώντας μέχρι να κατρακυλήσει στο χώμα. Αυτό το μπαλάκι, αλήθεια, ακουμπούσε στο μυαλό του. Χοροπηδούσε και κάθε φορά που έσκαγε, κλωτσούσε πάνω στις σκέψεις του, στην προσπάθειά του να συγκεντρωθεί, να σκεφτεί θετικά, παραγωγικά.
Ποτέ του δεν είχε παίξει στο πάρκο, ποτέ του δεν άφηνε το χρόνο να περνάει άσκοπα.“Ο χρόνος είναι χρήμα”, άκουσε ξανά τη φωνή του πατέρα του μέσα στο αυτί του . Ο χρόνος ήταν μέγεθος για αξιοποίηση, όχι για παιχνίδι. Ήξερε καλά τι θα πει “πρόγραμμα”, “επένδυση”, “κέρδος”. Για τη δουλειά τουλάχιστον. Αλλά στη ζωή;
Νάτο πάλι, τώρα, χοροπηδούσε μπροστά του. Η Δανάη έτρεξε και το άρπαξε. Μπήκε ανάμεσα σ’αυτόν και τις σκέψεις του. Δεν είχε άλλη λύση. Θα έβαζε εκείνο στο επίκεντρο της προσοχής του. Μόνο έτσι θα περνούσε αυτό το μαρτυρικό μισάωρο. Θα έμπαινε κι αυτός στο παιχνίδι. Κάθε φορά που θα έπεφτε το μπαλάκι, θα αφαιρούσε και δέκα δεύτερα από την αναμονή. Να μην ξεχνούσε να βάλει μια ειδοποίηση στο κινητό για να μην χάσουν το μάθημα. Στο τέλος θα έκανε την επαλήθευση: ήταν δέκα δεύτερα που περνούσαν ανάμεσα σε κάθε χτύπημα του στο χώμα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s