Επέτειος

της Φανής Αναγνώστου

Στην επέτειό τους έκανα εμετό πάνω στον τάφο. Χωρίς σπλάχνα και αίμα πώς μπορείς να είσαι μάνα; Έπρεπε να αναλάβω την ευθύνη, ήμουν μόνο είκοσι τεσσάρων και μέσα σ’ ένα χρόνο έχασα και τους δύο. Τρία χρόνια έχουν περάσει από τότε. Δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω την αρρώστια, το κακό, δεν ήμουν έτοιμη να τους στερηθώ. Πρώτα έφυγε εκείνη, την κρατούσα στην αγκαλιά μου και τη νανούριζα με εκείνο το παιδικό τραγουδάκι που ήξερα πόσο πολύ της άρεσε, «έλα, ύπνε, και πάρε το…» και κοιμόταν για λίγο. Απροστάτευτη. Την κανάκευα, την τάιζα και της έτριβα την πλάτη. Άνοιγε τα μάτια της, που είχαν σουφρώσει απ’ τον πόνο, τόσο μικρά, και με κοίταζε, με παρακαλούσε, όμως δεν ήθελα να το δω, να την αφήσω, όταν στο τέλος μου την πήραν μέσα απ’ τα χέρια μου ένιωσα να μου ξεκολλούν τα σπλάχνα …
Μετά από μέρες σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι και τότε μόνο ήταν που τον είδα, να κάθεται εκεί, δίπλα απ’ το κρεβάτι της, στην καρέκλα, με τα χέρια μέσα στα πόδια του και το κεφάλι σκυφτό. Τι είχα κάνει; Πώς τον είχα άφησα έτσι; Ήταν ο μόνος που μου είχε απομείνει. Αίμα μου! Έτρεξα και τον τράβηξα πάνω μου, τον παρέσυρα, στο πάτωμα έκλαιγε πάνω στο στήθος μου. Τον αποκοίμισα με το παιδικό τραγούδι, «έλα ύπνε και πάρε το…». Ήταν η μόνη φορά που του το τραγούδησα. Εκείνος ήταν ο άντρας ενός σπιτιού που δεν ήθελε πια να ζει μέσα. Τη δική του αρρώστια την ξέραμε, αδύναμη καρδιά, κληρονομιά. Ποτέ δεν χαμογέλασα ξανά μετά που έφυγε εκείνη. Μέσα στον ίδιο χρόνο έφυγε και εκείνος. Πώς να γίνεις μάνα όταν δεν έχεις αίμα; Την ημέρα που τον έχασα περίμενα το ασθενοφόρο. Εκείνος ξαπλωμένος στο κρεβάτι, του κρατούσα το κρύο χέρι και του μετάγγιζα τη ζεστασιά μου, την αγάπη μου, το αίμα μου, για να τον κρατήσω ζωντανό, και του ψιθύριζα «λίγο ακόμα, έρχονται». Όταν ήρθαν, λιποθύμησα.
Την επέτειο του γάμου τους την έκανα στον τάφο τους, ήταν μαζί. Ήμουν ο καρπός του έρωτά τους. Στα είκοσι τέσσερά της με κρατούσε για πρώτη φορά στα χέρια της, στην ίδια ηλικία την έχανα μέσα από τα δικά μου. Τι καρπό θα σπείρω; Πριν προλάβω να σταθώ, έκανα εμετό πάνω στο τάφο τους. Τι μάνα θα γίνω χωρίς σπλάχνα και αίμα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s