Αλφαβητάρι

της Κλαίρης Καμπάνη

Αγάπη.
Βαριά θλίψη.
Γεμάτη ψυχρά δάκρυα.
Δοσμένη σε περιττά λόγια.
Ελπίδες θαμμένες βαθιά στην άβυσσο.
Ζωή σκοτεινή, χωρίς φως, χωρίς λάμψη.
Ήρθες ξαφνικά μέσα στην νύχτα, χωρίς όνομα.
Θέλησες να μου δείξεις τον δρόμο σου τότε.
Ίσως και να είχες δίκιο, δεν τα κατάφερες όμως.
Κλείστηκα σον εαυτό μου, δεν ήθελα να ξέρω τίποτα άλλο.
Λάθη έγιναν και από τους δυο μας, το ξέραμε καλά αυτό.
Μάθαμε μαζί την ζωή, τον κόσμο, τον θάνατο και ύστερα χωρίσαμε ξανά.
Νόμιζα ότι αυτό ήταν το καλύτερο για μένα, για σένα, όμως όχι.
Ξυπνούσαμε σαν νεκροί, σαν πτώματα σαπισμένα που βρόμιζαν ξανά και ξανά.
Όλα χάθηκαν απότομα, βυθίστηκα στην λήθη μου, πνίγηκα στη μοναξιά μου.
Προσπάθησα να ζήσω όπως μου έδειξες τότε, ήταν μάταιο.
Ρωτούσες πολλά, δεν ήμουν έτοιμη να δώσω απαντήσεις.
Σιώπησα για σένα, για την αγάπη σου.
Τώρα πια ίσως είναι πολύ αργά.
Υπάρχεις τελικά στα όνειρα μου;
Φυλάω λέξεις στο σκοτάδι.
Χρωστάω στην ζωή.
Ψάξε με.
Ωχριώ!

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s