Ταξίδευες σε μια γραμμή ατελεύτητη

της Μαρίας Νταναλάκη

Ταξίδευες σε μια γραμμή ατελεύτητη
δίχως κουμπάσο ή κάποιο χάρτη για πορεία
πάνω στο απέραντο, στη θάλασσα που σ’ έτρεφε
αρρώστια ή άβυσσος δεν είχε σημασία.

Μπροστά στη γέφυρα στεκόσουνα αμίλητος
σήματα αέρινα να βρεις να αιχμαλωτίσεις
οι ναύτες γύρω σου για μια μικρή πειράζονταν
μα εσύ απέστρεφες το βλέμμα, να ερματίσεις.

Κάποια βραδιά που από το Στρόμπολι περνούσαμε
γύρισες λέγοντας με αποθυμιά και με άχτι
“μέσα στη λάβα του για μια στιγμή ας έμπαινα
κι ας ήταν άνθρακας να έμενε και στάχτη…”

Και ύστερα σ’ είδα στο λιμάνι που ήσουν ξέμπαρκος
πάνω στο deck να ακροπατείς εκστασιασμένος
κι εγώ που την ακύμαντη ζωή με σθένος μίσησα
έμεινα εκεί να σ’αγναντεύω δίχως μένος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s