Η κερδισμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ

της Ilsa Lund

Πριν ένα χρόνο, σε μια άσκηση δημιουργικής γραφής, σχετικά με το λογοτεχνικό ύφος επιλεγμένων συγγραφέων και γράφοντας κείμενα, αντίστοιχου ύφους, ήρθαμε σε επαφή με το κείμενο του Χάινριχ Μπελ, Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ . Το εγχείρημα της μίμησης ύφους, μας στρέφει στο κείμενο με το ματογυάλι, παρατηρώντας στοιχεία που κάνουν κάθε συγγραφέα μοναδικό.
Βρήκαμε στο Μπελ, την ειρωνεία, την υπεκφυγή, την έμμονή στην λεπτομέρεια, τη χειρουργική ματιά. Συμπαθήσαμε την ηρωίδα από τις πρώτες σελίδες, σταθήκαμε στον τίτλο που παίρνει θέση. Η Καταρίνα και η χαμένη της τιμή.   Πριν λίγο καιρό, παρουσιάστηκε στην πόλη μας μια   θεατρική παράσταση, από την ομάδα Ubuntu, μια αφρικάνικη λέξη, που συμβολίζει το μοίρασμα και τη συνύπαρξη, όπως αναφέρει η σκηνοθέτης Ελεάνα Τσίχλη, βασισμένη στο βιβλίο του Μπελ. Βρέθηκε από το Bios, ένα αστικό βιομηχανικό χώρο, με απουσία κλασσικής θεατρικής σκηνής, σε μια βοηθητική, θεατρική αίθουσα του Νέου Πολιτιστικού Κέντρου, που ενδείκνυται περισσότερο για σεμινάρια, εισηγήσεις, παρουσιάσεις βιβλίων κοκ.

Η παράσταση ξεκινάει χωρίς τα φώτα να έχουν χαμηλώσει ακόμα. Το ραδιόφωνο παίζει μουσική. Οι ηρωίδες με μάσκες, στέκονται απέναντί μας, είναι προσκεκλημένες, μας κοιτάζουν , είμαστε προσκεκλημένοι. Η σκηνοθέτης έπιασε το νήμα από τη γιορτή, συγκεκριμένα το βράδυ που η ηρωίδα Καταρίνα Μπλουμ γνώρισε τον καταζητούμενο τρομοκράτη και κοιμήθηκε μαζί του. Το σημείο χωρίς επιστροφή. Αν δεν υπήρχε εκείνη η βραδιά, θα γραφόταν μια άλλη ιστορία ή καμία ιστορία. Ξεκινάει λοιπόν από τη μουσική της γιορτής, που την ξανακούμε, όταν ακολουθώντας τη δομή του βιβλίου, φτάνει στο βράδυ αυτό. Παρακολουθούμε τέσσερις Καταρίνες που εναλλάσσονται, παρουσιάζοντας αφηγηματικά, με ελαφράδα και χιούμορ, σαν παιδιά που παίζουν, το κείμενο, οδηγώντας μας μέσα από μια διαρκή γιορτή, στην τελευταία πράξη. Χωρίς να έχουμε βαρύνει από συμβολισμούς, και τη μοίρα της ηρωίδας, ίσως να βοηθάει το γεγονός ότι είναι τέσσερις, παίρνουμε το μήνυμα του έργου και την αθωώνουμε ηθικά. Αυτό που ήθελε και ο Μπελ. Φεύγοντας, αναρωτιόμαστε για άλλη μια φορά: τι θα συνέβαινε, αν δεν πήγαινε εκείνο το βράδυ στη γιορτή ή πώς εμείς την έχουμε γλιτώσει μέχρι τώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s