Από τη βάρδια γύρισες μεσάνυχτα

της Ilsa Lund

Από τη βάρδια, γύρισες μεσάνυχτα
Ίσως μες στο σαλόνι, να χορεύανε μια πόλκα οι δικοί μου,
Κάποια στιγμή, στα αυτιά μου μόνο άκουγα
την πένθιμη, απ’ την αρρώστια αναπνοή μου.

Ήρθες και πλάι μου στάθηκες για ώρα, και ξάφνου είπες
για το αστέρι που οι ναύτες λένε Αλντεμπαράν
έπειτα θέλησες ,τις μακρινές πλειάδες, να μου δείξεις
Που μέχρι να ‘ρθει η ανατολή, σιωπάν .

Έψαχνα στον ουρανό μελλούμενα σημάδια
και συ, γελώντας , αράδιαζες λόγια ναυτικά,
ένα προβένζο, κάποιο σορόκο, το άγριο ξίδι
κι όσο μιλούσες, λέξεις και μέρες, μετρούσα μυστικά.

Αδιαφορία τάχα δείχνοντας, την άλλη μέρα
σαν φάνηκε το Στρόμπολι, να καίγεται στο φως
βιάστηκα, για τη δικιά μου φλόγα, επιτέλους να μιλήσω
που μ’ έσερνε στης Μασσαλίας το λιμάνι, εμπρός.

Κάθε βραδιά τα μάτια σου, με ψάχνανε, με λύπη
ως το υγρό απόγευμα, μες στη σκιά, σαν έδεσε, το πλοίο,
τότε ευχήθηκα, ανάμεσα στον κόσμο και τη σκόνη,
μαζί μου να ερχόσουνα και δάκρυσα απ’ το αστείο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s