Όνειρα που χάθηκαν στο δρόμο

της Άννας Μπιμπάκη

Εμένα οι φίλοι μου είναι όνειρα που χάθηκαν στο δρόμο,
είναι αστέρια που έπεσαν
μα η ευχή ποτέ δεν βγήκε αληθινή.

Οι φίλοι μου είναι αλλού
γιατί εδώ δεν υπάρχει ζωή γι’ αυτούς.
Παρίσι, Ανόβερο, Αθήνα,
χάθηκαν μες τους δρόμους της πόλης.
Οι φίλες μου δεθήκαν στη γη με αλυσίδες,
ψάχνουν έναν άντρα λουκέτο να τις κλειδώσει γερά,
να τις κλειδώσει για πάντα.
Τα όνειρα φτάνουν ως το αύριο.
Διακοπές δεν πάνε ποτέ,
τα καλοκαίρια δουλεύουν σε ξενοδοχεία.
Εμένα οι φίλοι μου κρύβουν μυστικά,
Έχουν γονείς που ντρέπονται,
τους διώχνουν απ’ το σπίτι.
Εμένα οι φίλοι μου κλείστηκαν σε ζωές που πάντα φοβόταν,
μοιάζουν στη μάνα τους, μισούν το πατέρα
και δεν γυρίζουν πίσω.

Εμένα οι φίλες μου γεμίζουν με ψεύτικα λόγια και υποσχέσεις αντρών
που μόνο τον εαυτό τους αγάπησαν.
Κλαίνε για έρωτες που χάθηκαν,
κλαίνε για χρόνια που έφυγαν,
φοβούνται για το αύριο.
Οι φίλοι μου δεν θα έχουν ποτέ σπίτι.
Το τέλος τούς βρίσκει πάντα μόνους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s