Αστέρια που τρεμοσβήνουν

της Μαρίας Νταναλάκη

Εμένα οι φίλοι μου είναι αστέρια που τρεμοσβήνουν.
Ενσωματώνουν την ελάχιστη ύλη που τους περιβάλλει και παράγουν φως.
Όπως τα αστρικά “Γκέηζερ”. Εκτοξεύουν την ενέργεια τους θεαματικά και μετά σβήνουν. Περιστασιακά.

Εμένα οι φίλοι μου έχουν αγοραφοβία.
Έχουν ένα κασκόλ δεμένο σφικτά γύρω από το λαιμό τους.
Πνίγονται σε μια κουταλιά νερό. Μετά βγαίνουν τινάζοντας το σώμα τους και κολυμπούν.
Κόντρα στο ρεύμα, όπως ο σολομός, μέχρι να βρουν σπίτι.
Εκεί αφήνουν το γόνο τους. Ελάχιστα ψαράκια επιβιώνουν .
Είναι όμως εκλεκτά.
Εμένα οι φίλοι μου είναι χαμένα παιδιά στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ.
Τρέχουν από δω κι από κει παίζοντας και αναζητώντας πάντα τους γονείς τους. Το παιχνίδι τους είναι τολμηρό και αμφίρροπο.
Κάνουν βουτιές στα τριάντα μέτρα ελεύθερα, αλλά αν τους αφήσεις στη στέρνα του πατρικού τους, μπορεί και να πνιγούν.
Αδυνατούν να βγουν έξω, δεν ξέρουν πώς.
Εμένα οι φίλοι μου είναι στο ψάξιμο… Για δουλειά, για ζωή…
Κάνουν ολοένα θεαματικές εκκινήσεις,
αλλά βρίσκονται μονίμως στο ίδιο σημείο….
Εμένα οι φίλοι μου έχουν τάσεις φυγής.
Πέφτουν σε μαύρες τρύπες.
Παλεύουν, παλεύουν-
ούτε κι αυτοί ξέρουν με τι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s